ছদ্মবেশী নাস্তিক

আলী, হুছেইন, আহমেদ, ইছলাম, ৰহমান, হক, খান, খাতুন, বেগম, পাৰবিন, ছুলতানা, আদি উপাধী থকাসকলে যিমানেই নিজকে অধাৰ্মিক বা অমুছলিম বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰক কিয় তেওঁলোকৰ পৰিচয় সলনি নহয়৷ 

ভোটাৰ তালিকাত এইবোৰ উপাধীধাৰীৰ নামৰ আগত মন গ’লেই ‘ডি’ লগাব, বাংলাদেশীৰ লেবেল লগাবই, তাচ্ছিল্য, ইতিকিং কৰিবই গতিকে প্ৰত্যেকে নিজৰ পৰিচয় ঠিক ৰাখি সমাজ ঠিক কৰাৰ চিন্তা কৰা ভাল বুলি ভাবো৷
মই প্ৰকৃত নাস্তিকক শ্ৰদ্ধা কৰো৷ কিন্তু এটা কাৰণত দুখ লাগে যে এতিয়া বহু ফেশ্বনবাদী বা ছদ্মবেশী নাস্তিক ওলাইছে, যিসকল সমাজ, জাতি, দেশৰ বাবে বিপজ্জনক৷
-------------------------------------------------------------------------
এইখিনিতে ছদ্মবেশী নাস্তিকৰ এটা কাহিনী দাঙি ধৰিলো—

দায় নধৰিব, বহুদিনৰ পিছৰ পোষ্ঠ বাবে কাহিনী এটা মনত পৰি গʼল-

ট্ৰেইনেৰে যাত্ৰা কৰাৰ প্ৰতিটো মূহুৰ্তৰ ছেলফি আপলোড কৰি আছিল তেওঁ।
ঈদৰ প্ৰকক্ষণ বুলি স্বাভাৱিকতে এইবোৰ সাধাৰণ পোষ্ট। কিন্তু মই আচৰিত হোৱাৰ কাৰণো আছিল। অৱশেষত তেওঁৰ(নাম নকও কিন্তু, বুজাই এনেই চিনি পাব)

ইনবক্সত সুধিলোঃ আপুনি তিনি দিনৰ ৰেল যাত্ৰাৰে কʼলৈনো যায় ?
- কিয় নিজৰ আপোন ঈদৰ কথাও পাহৰিল নেকি ?
- নাই পাহৰা, পিছে ঈদৰ লগত আপোনাৰ সম্পৰ্ক কি ?
-কিয় ? ঘৰলৈ গৈ আছো, মানে ঈদ খাবলৈ আকৌ! বহু দিনৰ পৰা হাজাৰো কি.মি. দূৰত আছো ভাই......।
-শুনিছিলো আপুনি কোনো ধৰ্মই নামানে ! মানে আপুনিতো মোৰ নতুনকৈ নাস্তিক হোৱা মুছলমানমূলীয় এজন বন্ধু।
-হাৰে ডাঙৰীয়া, ঘৰৰ মানুহবোৰে কিবা এটা আশা কৰেতো.....। নিজৰ গাওঁৰ ঈদত বহু পুৰণি বন্ধু লʼগ পাম, বহু নতুন ছেলফি,,, আই মিন নিউ মেমৰি.....। অৱশ্যে প্ৰধানত ক্ষীৰ খোৱাৰ বাবে মই ঈদত ঘৰলৈ যাওঁ।
-অʼ........। কথা এটা হʼল নহয়...।
-কি কথা খুলি কওঁক।
-মানে কেইদিনমান পূৰ্বে মন্দিৰ এটাতো ঘান্টি বজাই ছেলফি দিছিল নহয় আপুনি ?
- অʼ দিছিলো, ফাইভ হানড্ৰেট মান লাইক পাইছিলো,, আপোনাৰটো লৈ ফাইভ জিৰো ৱান...পাক্কা.... হাহাহা....।
.........
.........
..........
..........
অʼ- নিজকে দেখুন নাস্তিক বুলিহে জাহিৰ কৰে। ৰোজা নাৰাখে অথচ ঈদ খাবলৈ ঘৰলৌ আহে, মন্দিৰত ঘান্টি বজাই ছেলফি মাৰে......
-------আগলৈ আৰু বহু কথা, তেতিয়াৰ পৰা বন্ধুজনে ভিতৰি ভিতৰি মোক বেয়া পায়। পালেও উপায় নাই...........

Read More

আছাম টকছৰ ইতিবাচক, ৰেহনা চুলতানা, মিঞা, গেদা-গেদী আৰু আমাৰ সপোন- ১

       তাছিল্যৰো এটা সীমা থাকে৷ সৰুৰে পৰাই মোক ‘বাংলাদেশ’ শব্দটোৱে আতংকিত কৰি ৰাখিছে৷ কেইবাটাও কবিতাত সেই কথা প্ৰকাশ কৰিছিলো৷ বংলাদেশৰ জন্ম নোহোৱাটোৱেই ভাল আছিল৷ কমপক্ষে আমি বাংলাদেশীৰ লেবেল লৈ কলংকৰ জীৱন যাপন কৰিব লগা নহ’ল হেঁতেন৷ সেইবাবেই যিসকল নেতাই ভাৰত বিভাজন কৰিছিল তেওঁলোকক মই মনে-প্ৰাণে ঘৃণা কৰো৷ ফুটপাতৰ ডায়েৰিত আজি এই বিষয়ে কিছু কথা লিখাৰ মন গৈছে৷

        সেই তাহানিতেই অসমত বদন বৰফুনৰ জন্ম হৈছিল৷ আজিও বদনৰ বংশধৰে অসমখনক সদায় অশান্ত কৰি ৰাখিব বিচাৰে, ধৰ্মৰ নামত, জাত-পাতৰ নামত৷ তেনে লোকেৰে ভৰি পৰিছে সামাজিক মাধ্যম৷ তেওঁলোকে জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত থকা ভাতৃত্ববোধৰ এনাজৰী ভাঙি-ছিঙি টুকুৰা টুকুৰ কৰিব বিচাৰে৷ কিছুমানে এনে কাম কৰি পৈশাচিক আনন্দ লাভ কৰে৷ ভাতৃঘাতী সংঘাতেৰে মানুহৰ মাজত থকা মিলা-প্ৰীতি ধ্বংশ কৰি ঘৃণাৰ ৰাজনীতি কৰে৷ একাংশই অসমীয়া মূলসূতিৰ নামত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ৰক্ষা কৰোতাসকলক টাৰ্গেট কৰি লৈ সমগ্ৰ জাতিটোক বিপদত পেলোৱাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰি থাকে৷ অবিশ্বাসৰ বীজ ৰোপন কৰি মানুহৰ মাজত আতংকৰ পৰিৱেশ বৰ্তাই ৰখাৰ বাবে যত্ন কৰে৷ সহজ-সৰল অসমীয়া জাতিক বিপথে পৰিচালিত কৰি ভৱিষ্যতহীন এটা পঙ্গু জাতি হিচাপে গঢ় দিব বিচাৰে৷ তেনে অদূৰদৰ্শী লোকসকলক আমি ঘৃণা কৰো৷ অৱশ্যে এই অবিশ্বাসৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা হৈছিল ১৯৮০ চনতেই৷ তেতিয়া অসমৰ সংখ্যালঘুসকল অধিক অশিক্ষিত আছিল৷ সঁচা কথা কোৱা মানুহৰ সংখ্যা কম আছিল৷ সংবাদ মাধ্যম আৰু সামাজিক মাধ্যমৰ অভাৱ আছিল৷ আজিৰ পৰিৱেশ বেলেগ৷ অসমৰ বহু পৰিৱৰ্তন হৈছে৷ মানুহ কিছুপৰিমাণে হ’লেও সচেতন হৈছে৷ শিক্ষিতৰ হাৰ বাঢ়িছে৷ অৱশ্যে তুলনামূলক ভাবে সংখ্যালঘুসকলৰ অৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই৷

       অসমীয়া টিভি চেনেল ‘আছাম টকচ’ত ইতিবাচক নামৰ এটা অনুষ্ঠান পৰিচালন সম্পাদক বেদব্ৰত বৰাই পৰিৱেশন কৰে৷ এই অনুষ্ঠানত বিভিন্ন বিষয় লৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আলোচনা কৰা দেখা যায়৷ অত্যাধিক কৰ্ম ব্যস্ততা আৰু ধৈৰ্য্যৰ অভাৱৰ ফলত বহু কথাই লিখিবলৈ থাকি যায় যদিও যোৱা ১ জুলাই, ২০১৭ ইং তাৰিখে ইতিবাচকত ‘চৰ চাপৰিৰৰ লোক ভাষা’ৰ গৱেষক ছাত্ৰী ৰেহনা চুলতানাৰ লগত হোৱা অনুষ্ঠান চাই দু-এষাৰ লিখাৰ বাবে প্ৰয়াস কৰিছো৷ এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব লাগিব যে ৰেহনা চুলতানা কামৰূপ জিলাৰ ছোনতলি চৰৰ জীয়ৰী৷ তাই ২০০৫ চনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সুক্ষাতিৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত সোণতলী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু পিছত গুৱাহাটী বিশ্ব বিদ্যালয়ত অসমীয়া ভাষা সাহিত্য গুৰু বিষয় হিচাপে লৈ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে৷ বৰ্তমান তাই গুৱাহাটী বিশ্ব বিদ্যালয়তেই ‘চৰ চাপৰিৰৰ লোক ভাষা’ বিষয় হিচাপে লৈ গৱেষণা কৰি আছে৷ ইতিমধ্যে ‘চৰ-চাপৰিৰ লোক জীৱন আৰু ভাষা-সংস্কৃতি’ নামৰ গ্ৰন্থ লিখি প্ৰকাশ কৰিছে আৰু বিভিন্ন কাকত আলোচনীত তাইৰ বহু মূল্যৱান প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছে৷  এই ছেগতে নৱ প্ৰজন্মক উৎসাহিত কৰাৰ বাবে আৰু নৱপ্ৰজন্মৰ মনৰ কথা মুকলিকৈ প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবে বৰা দেৱক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলো৷

         অবিভক্ত ভাৰতৰ এখন ৰাজ্যৰ পৰা আন এখন ৰাজ্যলৈ পেটৰ তাড়নাত, জমিদাৰৰ অত্যাচাৰত আৰু ইংৰাজৰ ‘গ্ৰ’ মোৰ ফুড’ আঁচনিক ফলৱতি কৰাৰ বাবে বৰ্তমানৰ অসমৰ বিশেষকৈ চৰ-চাপৰি অঞ্চলত থিতাপি লোৱা লোকসকলৰ নিজৰ কোনো পৰিচয় নাই৷ তেওঁলোকে ১৯৫১ চনত নিজৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি জলাঞ্জলি দি অসমীয়া ভাষা সাহিত্য-সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি লৈছে৷ যাৰ ফল স্বৰূপে অসমীয়া ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা ৩৬ শতাংশৰ পৰা ৬২ শতাংশ হৈছিল আৰু ভাষাটোৱে ৰাজ্যিক ভাষাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল৷ নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিয়া এই লোকসকলক অতি পৰিকল্পিত ভাবে মানসিক নিৰ্যাতন কৰাৰ নিমিত্তে তাচ্ছিল্য কৰি ক্ৰমে বিদেশী, বাংলাদেশী, চৰুৱা, পমুৱা, মৈমংসিঙিয়া, ভাটিয়া আদি নামেৰে বিশেষণ দিয়া হৈ আছিল৷ পিছলৈ এইসকলক মিঞা বুলি তীব্ৰ ইতিকিং কৰি থকা পৰিলক্ষিত হয়৷ মিঞা শব্দটো সন্মানসূচক শব্দ হোৱা বাবে বৰ্তমান এই জনগোষ্ঠীৰ অধিকাংশ মানুহে নিজকে মিঞা বুলি পৰিচয় দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, আনকি ২০১৬ চনত ‘মিঞা’ৰ সমৰ্থনত কবিতা লিখি জনগোষ্ঠীৰ নামাকৰণ মিঞা বুলি স্বীকৃতি দিয়াৰ কুচ-কাৱাজ কৰাও দেখা গ’ল৷ সেইবাবে এই বিশেষণবোৰ এতিয়া প্ৰায় নাইকীয়া হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ এতিয়া উপৰোক্ত সকলোবোৰ কথা তল পেলাই সামাজিক মাধ্যমত গেদা আৰু গেদী নামেৰে এইসকলক তাচ্ছিল্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা হৈছে৷ 

          দুৰ্ভাগ্যজনক কথাটো হ’ল যে এইলোকসকলৰ নিজৰ পৰিচয় নথকাৰ ফলত বিভিন্ন জনে সময়ে সময়ে বিভিন্ন বিশেষণেৰে তাচ্ছিল্য কৰি আহিছে আৰু স্বগোষ্ঠীয় বুদ্ধিজীৱী সাহিত্যিকৰ একাংশই নিজৰ পৰিচয়ৰ বিষয়ে নাজানে৷ তেওঁলোকে নিজকে অভিবাসী বুলি পৰিচয় দিয়ে৷ তেওঁলোকে কোন যুক্তিত নিজকে এই নামেৰে পৰিচিত কৰায় সেই কথা মোৰ সৰু মগজুৱে ঢুকি পোৱা নাই৷ তেওঁলোকৰ কোনোবায় মোৰ এই লেখা পঢ়িলে মোক এই শব্দ ভালদৰে বুজাই দিব বুলি আশা আৰু দাবী কৰিলো৷ 

           বিশেষ এটা ৰাজনৈতিক দলে এই লোকসকলক স্বাধীনতাৰ পিছৰ পৰাই ভোট বেংক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে আৰু অতি কৌশলপূৰ্ণ ভাবে এইসকলক দিনক দিনে নতুন সমস্যা উপহাৰ দি আহিছে৷ চৰকাৰী সা-সুবিধাৰ পৰা সদায় এইসকলক বঞ্চিত কৰি ৰখাৰ সমান্তৰালকৈ শোষণ কৰি থকা হৈছে৷ সেই বাবেই সংখ্যালঘুসকলৰ সচেতন মহলে নিজকে লাঞ্চিত, বঞ্চিত, শোষিত, নিৰ্যাতিত, নিপীড়িত আদি শব্দৰে আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰা দেখা যায়৷ অৱশ্যে এই সচেতনসকলৰেই মাজৰ পৰা যেতিয়া উক্ত বিশেষ ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শত ভৰি দিয়ে তেতিয়া শব্দবোৰ পাহৰি যায়৷ জাতি পিছ পৰি থাকে৷ এই ধাৰা বহু পুৰণি৷ অব্যাহত আছে আৰু ভালে দিনৰ বাবে অব্যাহত থাকিব৷ কাৰণ এই কথাবোৰ বুজিবলৈ, ৰাজনীতিৰ মেৰ-পেচ ধৰিবলৈ সংখ্যালঘুসকল শিক্ষিত নহয়৷ শিক্ষিত হ’বলৈ দিয়া হোৱা নাই৷ চৰ-চাপৰিৰ কথা বাদেই সংখ্যালঘু বসতিপ্ৰধান এনে কোনো অঞ্চল নাই য’ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অনুপাতে শিক্ষক শিক্ষয়িত্ৰী আছে৷ চৰ-চাপৰিত জনসংখ্যা অনুপাতে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়েই নাই৷ স্বাস্থ্য, সুচল যাতায়ত ব্যৱস্থা তেওঁলোকৰ বাবে এটা দিবা সপোনহে মাথো৷ আধুনীক বিশ্বৰ লগত তেওঁলোক পৰিচিতই নহয়৷ 

                                                                                                     ক্ৰমশঃ
                                                                        (দ্বিতীয় খণ্ড অচিৰেই প্ৰকাশ কৰা হ’ব)

Read More

বৰপেটাৰােডত আমাছুৰ সম্বর্ধনা অনুষ্ঠান

‘কৃতিমানসকলে ৰাজনীতিৰ প্ৰতি আগ্রহী হােৱা প্রয়োজন’

১৫ জুনঃ সদৌ অসম সংখ্যালঘু ছাত্র ইউনিয়ন(আমাছু)ৰ বৰপেটাৰােড আঞ্চলিক সমিতিৰ উদ্যোগত আজি পুৱা ১১ বজাৰ পৰা হেল্পলাইন একাডেমীত শুভেচ্ছামূলক সম্বর্ধনা অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে হাইস্কুল, হাইমাদ্রাছা শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উৰ্ত্তীর্ণ হােৱা কৃতি ছাত্র-ছাত্ৰীসকলক সম্বর্ধনা প্রদান কৰে। আমছৰ বৰপেটাৰোড আঞ্চলিক সমিতিৰ সভাপতি শ্বাহাদত হুছেইনৰ সভাপতিত্বত আৰু সাধাৰণ সম্পাদক চাজদিল হুদাৰ উদ্দেশ্য ব্যাখ্যাৰে অনুষ্ঠিত শুভেচ্ছামূলক বিশেষ সম্বর্ধনা অনুষ্ঠানত কাটাঝাৰ বজাৰ হাই স্কুল, কাটাঝাৰ হাই স্কুল, বৰপেটাৰোড হাই মাদ্ৰাছা, জি এল চি কলেজ, হেল্প লাইন একাডেমী, ইউ এন ব্ৰহ্মা একাডেমী, গোপীনাথ বৰদলৈ বিদ্যালয়ৰ পৰা সুখ্যাতিৰে উৰ্ত্তীর্ণ হােৱা ৬০ গৰাকী ছাত্র-ছাত্রীক সম্বর্ধনা প্ৰদান কৰে।

উক্ত সম্বর্ধনা অনুষ্ঠানত সংগঠনটােৰ কেন্দ্রীয় শিক্ষা আৰু আলোচনী সম্পাদক সাজাহান আলী আহমেদে উপস্থিত থাকি কৃতিমানসকলেই কৃতিমানসকলেই সমাজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধশীল হ’ব লাগিব বুলি কয়। তেওঁ লগতে দেশ শাসন কৰা লোকসকলে প্রশাসনিক বিষয়াৰ দৰে মেধাবী নহয় তথাপিও দেশ শাসন কৰে আৰু কৃতিমানসকলে ৰাজনীতিবিধ হােৱাৰ বাবে সপোন নেদেখে, এয়া জাতিটােৰ কাৰণে অশুভ সংকেত বুলি উল্লেখ কৰাৰ লগতে দেশ শাসনৰ দায়িত্বত থকা দুৰ্নীতিগ্রস্থ আৰু অপৰাধীসকলক নির্মূল কৰাৰ বাবে আজিৰ মেধাবীসকলে গুৰু দায়িত্ব ল’ব লাগিব বুলি কয়। সভাত জিলা আমছুৰ উপ-সভাপতি আব্দুল জুব্বাৰ আলী, সাধাৰণ সম্পাদক ৰহিদুল শিকদাৰ, শিক্ষা সম্পাদক মাছুম তালুকদাৰ, সম্পাদক নাছিৰুদ্দিন, সাংগঠনিক সম্পাদক মকিবুল ইছলাম, বাক্সাৰ প্ৰচাৰ সম্পাদক আমিনুৰ ৰহমান প্রমুখ্যে বহু কেইগৰাকী ছাত্র নেতা উপস্থিত থাকি শুভেচ্ছামূলক ভাষণ প্রদান কৰে।

Read More

সংবাদ মাধ্যৰ কলংক অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতক প্ৰত্যাহ্বান

অসমীয়া প্ৰতিদিন নামৰ কাকতখন বিগত চাৰি-পাঁচ বছৰৰ পৰা প্ৰায় নিয়মীয়াকৈ পঢ়াৰ অভ্যাস আছিল৷ এতিয়া পঢ়া বাদ দিম৷ এই কাকত খনে গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভক কলংকিত কৰাই নহয় মানুহৰ মাজত ভাতৃত্ববোধ ধ্বংশৰ দীৰ্ঘদিনীয়া ষড়যন্ত্ৰ অব্যাহত ৰাখিছে৷

বিগত সময়ছোৱাত কাকতখনে বিভিন্ন সময়ত মানুহক বিভ্ৰন্ত কৰাৰ বাবে মনে সজা আৰু অসংখ্য ইছলামবিৰোধী মুখৰোচক বাতৰি প্ৰকাশ  কৰি জাতিটোক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰি আহিছে৷ অসমৰ নিৰীহ মুছলমানক জেহাদী সজোৱা, চৰাঞ্চলৰ প্ৰতি ঘৃণা ওপজোৱাৰ কূটিল চক্ৰান্তৰে কিছু দিন পূৰ্বে  হাইদৰাবাদৰ এখন বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰীসকলৰ সমৰকলাৰ ছবি প্ৰকাশ কৰি সেই ছবিখন অসমৰ চৰাঞ্চলত জেহাদীৰ প্ৰশিক্ষণ চলা বুলি অপপ্ৰচাৰ চলাইছিল৷ 

       আজি পুনৰ সংবাদ মাধ্যমক কলংকিত কৰা আৰু এটা তেনে বাতৰি প্ৰকাশ কৰা হ’ল৷ ২০০৩ চনত মৃত্যুবৰণ কৰা চৌদীৰ যুৱৰাজ মাজিদ বিন আব্দুলা বিন আব্দুল আজিজ আল চৌদীৰ বিষয়ে এটা মিছা বাতৰি  অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতে প্ৰথম পৃষ্ঠাত সজাই পৰাই প্ৰকাশ কৰিছে। এনেদৰে ২০১২ চনতো কোকৰাঝাৰৰ নৰবলি দিয়া পাষণ্ডসকলৰ পক্ষ লৈছিল কাকতখনে৷ 

তাৰ পিছতো আমি বুৰ্বক বাবে অসমীয়া প্ৰতিদিন নামৰ এই সাম্প্ৰদায়িক কাকতখন পঢ়ো৷ 

আজি (১৩-০৬-২০১৭) প্ৰকাশিত বাতৰিটো তলত উল্লেখ কৰা হ’ল—

সংবাদ মাধ্যৰ কলংক অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতক প্ৰত্যাহ্বান জনাই তলৰ তথ্য উল্লেখ কৰা হ’ল—

Wikipedia Link

Read More

মিঞা সংস্কৃতি প্ৰসঙ্গত—

প্ৰাসঙ্গিক ফটো, গুগলৰ পৰা সংগৃহিত

আমি ল’ৰালীত গাওঁৰ ঘৰে ঘৰে গৈ কিছুমান গীত গাই গাই চাউল, আলু, কণী, নহৰু, আদা, হালদি, টকা আদি সংগ্ৰহ কৰিছিলো৷ সংগ্ৰহ কৰা সামগ্ৰীৰে আমি ‘পুষুৰা’ খাইছিলো, গৃহস্থৰ ঘৰৰ পৰা দান বৰঙণী সংগ্ৰহ কৰাৰ বাবে গোৱা গীতবোৰক মাগন গীত বুলি আমি জানিছিলো৷

অসমীয়া সংস্কৃতিত ইয়াৰ নামেই ‘মহুহু’ বুলি কোৱা হয়৷
স্নাতকত ‘অসমীয়া সাহিত্য’ৰ ছাত্ৰ হিচাপে অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈ আমি গোৱা সেইবোৰ গীত নাপালো, তাৰ ঠাইত অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা ভিন্ন ধৰণৰ গীতবোৰহে পঢ়িব পাৰিলো৷ মাথো সেয়াই নহয় আমাৰ অঞ্চলত প্ৰচলিত বিয়াগীত, ধূৱাগীত, নাওঁ খেলৰ গীত, বৰশিবোৱা গীত, ফকৰা, সাথৰ (মান) আদি নাপালো৷ তেতিয়াৰ পৰাই বুজি পাইছিলো যে আমাৰ লোকসংস্কৃতিৰ সংকট অনিভাৰ্য৷ ৫১ৰ ত্যাগৰ নিদাৰুণ আৰু লজ্জাৰ ইতিহাসৰ বিষয়ে তেতিয়াই জানিছিলো৷


এটা ভাল খবৰে মনৰ মাজত কিছু আশাৰ সঞ্চাৰ ঘটাইছিল যে আমাৰ লোকসংস্কৃতিৰ আপুৰুগীয়া সম্পদসমূহৰ সংৰক্ষণৰ বিষয়ে দুই-চাৰিজন ব্যক্তি বিশেষে প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছে৷ কুৰবান আলী চৌধুৰী চাহাবৰ ‘মিঞা সমাজৰ লোকসংস্কৃতি’ নামৰ গ্ৰন্থ খনৰ পৰাই এই প্ৰচেষ্টাৰ শুভাৰম্ভ হোৱা বুলি ক’ব পাৰি (তাৰ আগত যদি কোনোবায় লিখিছিল মই জনা নাছিলো,,, তথ্য থাকিলে অনুগ্ৰহ কৰি জনাব)৷ গ্ৰন্থখন ২০০২ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ কলগাছিয়া অধিৱেশনত প্ৰকাশ হৈছিল৷ যিখন উন্মোচন কৰিছিল সাহিত্যিক হোমেন বৰগোহাঞি দেৱে৷

ইয়াৰ পূৰ্বে ইলিমুদ্দিন দেৱান চাহাব আৰু ইছমাইল হোছেইন চাহাবে এই বিষয়ত বহু লেখা-মেলা কৰা বুলি জানিব পাৰিছিলো৷

পাছলৈ এই বিষয়ত সাহিত্যিক ইছমাইল হোছেইন(কনিষ্ঠ, কয়াকুছি)ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহু কেইগৰাকী লেখকে ভালে খিনি লেখা-মেলা কৰিছে৷

সিযিকি নহওঁক আজিৰ তাৰিখত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত Rehna Sultana নামৰ এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে এই বিষয়ত গৱেষণা কৰা বুলিও জানিব পাৰিছো৷

কিন্তু দুখৰ কথা যে আমাৰ মাজৰে একাংশই ‘মিঞা লোকসংস্কৃতি’ক এটা নিৰ্দ্দিষ্ট তথা সীমিত ভূখণ্ডৰ সংস্কৃতি বুলি ক’ব বিচাৰে৷ তেখেতসকলে ইয়াক চৰ-চাপৰিৰ লোকসংস্কৃতি বুলি ক’ব বিচাৰে৷

মোৰ জন্ম চৰ-চাপৰিত নহয় আৰু নাথাকোও, লাখ লাখ লোকৰ লগতে মই নিজেও এই সংস্কৃতিৰ অংশীদাৰ৷ তেন্তে ইয়াৰ নামাকৰণ চৰ-চাপৰিৰ লোকসংস্কৃতি বুলি ক’লে আমাৰ চৰ-চাপৰিৰ বাহিৰৰ লোকসকলৰ লগত পুনৰ অন্যায় কৰা নহ’ব নে ?

এই ছেগতে ‘মিঞা লোকসংস্কৃতি’ৰ অতি জনপ্ৰিয় এটি মাগনগীত আগবঢ়ালো—

" আইলামৰে ভাই উৰিয়া
হাতীৰ কাণ ধৰিয়া।
হাতীৰ কাণ থল্-বল্ কৰে,
ঢেফা বাগুণ গাছে ধৰে।
ঢেফা বাগুণেৰ চিৰল পাত,
ৰাহলে খায় কৰ্-কৰা ভাত।
কৰ্-কৰা ভাত খাইয়াৰে,
গৰু ৰাখিবাৰ যাইয়াৰে।
অই ৰাহল তৰ কয় গাই?
বাৰ আবাল তেৰ গাই,
সেই গায়েৰ দুধ খাই।
দুধ খাইটে কেমন গুণ?
পান্তা ভাতে ছটক মোন।
পান্তা ভাত থল্-বলা,
বিচাকলা দিয়া গল্-গলা "

Read More

ৰিক্সাৰ চকা ঘূৰে

ৰিক্সাৰ চকা ঘুৰিছে
তাইৰ ওঁৰণিৰ তলৰ বুকু কঁপিছে থৰ থৰ
তাই টান কৈ বহিছে ছিটত।

কেঁচা বিলাহী আৰু এপুৱা চাউল
পিতৃহীন এমা-ডিমা দুটিৰ
এসাজৰ বাবে।

তাইৰ বয়স উনৈছ
এমাৰ পাঁচ ডিমাৰ দুই
তাই এতিয়া বুজি নাপায়
কুলি-কাউৰীৰ পাৰ্থক্য।
তাইৰ বাবে ফাগুণ-বসন্ত 

নিৰস সাথৰ।
জীৱন মানে পাষাণ সমাজৰ খেলৰ পুতলা

এপাল গৰু আৰু গাহৰিৰ এগাল আহাৰ

এতিয়া

মেৰুদণ্ডবোৰ উদণ্ড
ৰজাবোৰ বেপাৰী
নিশাবোৰ মৰিশালী।

তাই ওঁৰণি টানি টানি বহে

ৰিক্সাৰ চকা ঘূৰে
তাইৰ বুকু কঁপে।

Shajahan Ali Ahmed

21 March · 

Read More